Άμυνες που άλλοτε μας προστατεύουν και άλλοτε μας φυλακίζουν.
Όταν ήμασταν παιδιά, μπορεί να μάθαμε να μη μιλάμε για όσα νιώθουμε. Να μη ζητάμε. Να μην αντιδράμε. Να είμαστε «καλά παιδιά». Να απομακρυνόμαστε πριν προλάβει κάποιος να μας πληγώσει. Να κρατάμε τα πάντα μέσα μας. Και τότε, ίσως, όλα αυτά να μας προστάτευαν μέχρι που μεγαλώσαμε. Και κάποιες φορές συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τους ίδιους τρόπους, ακόμη κι όταν η ζωή μας έχει αλλάξει. Το να μη μιλάς μπορεί κάποτε να σε προστάτευσε. Σήμερα, όμως, μήπως σε κρατά μακριά από τους ανθρώπους που θέλεις να πλησιάσεις; Το να μην εμπιστεύεσαι κανέναν μπορεί κάποτε να σε βοήθησε να μην πληγωθείς. Σήμερα, μήπως σε εμποδίζει να δημιουργήσεις μια σχέση όπου μπορείς να νιώσεις ασφάλεια; Το να έχεις πάντα τον έλεγχο μπορεί κάποτε να σου έδινε μια αίσθηση προστασίας. Σήμερα, μήπως δεν σου επιτρέπει να αφεθείς ούτε για λίγο; Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι «Γιατί είμαι έτσι;» Αλλά: Αυτό που έμαθα κάποτε για να προστατεύομαι, εξακολουθεί να με προστατεύει σήμερα;